familyclub | Καλως Ήρθατε!

Η επίδραση των ψυχοτρόπων ουσιών στο αγέννητο μωρό

Ψυχοτρόπες ουσίες είναι αυτές που επιδρούν στο εγκέφαλό μας και μας επηρεάζουν σωματικά, συναισθηματικά και νοητικά. Τέτοιες ουσίες είναι η νικοτίνη, το αλκοόλ, οι βενζοδιαζεπίνες, συστατικό που υπάρχει σε ευρέως διαδεδομένα ηρεμιστικά - υπνωτικά, αγχολυτικά και αντικαταθλιπτικά και τα ναρκωτικά που παράγονται από την κάνναβη, το όπιο, την κοκαΐνη κ.α.

Ένα πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού παίρνει κάποια από αυτές τις ουσίες. Όταν μιλάμε για ένα ενήλικο άτομο ξέρουμε ότι έχει την επιλογή να κάνει χρήση ή όχι ουσιών και να υποστεί τις συνέπειες αυτής του της πράξης. Όταν όμως πρόκειται για ένα έμβρυο; Το έμβρυο ή το νεογέννητο δεν έχει την επιλογή. Επιλέγει για εκείνο η μητέρα του αλλά εκείνο θα υποφέρει μετά τη γέννησή του, αν τελικά επιζήσει από τις συνέπειες των ουσιών αυτών.

Οι στατιστικές, μας δείχνουν ότι το 80% περίπου των εγκύων παίρνουν συνταγογραφημένα φάρμακα και το 35% περίπου ψυχοτρόπες ουσίες, ποσοστό που είναι πολύ μεγάλο αν σκεφθούμε τις συνέπειες και τους κινδύνους που έχουν για τη ζωή του εμβρύου.

Λίγο πολύ, το πώς επιδρούν και τι συνέπειες έχουν οι ψυχοτρόπες ουσίες σε έναν ενήλικα, είναι γνωστό. Τι γίνεται όμως όταν μια γυναίκα είναι έγκυος; Πως επηρεάζεται το έμβρυο από τη χρήση ουσιών που κάνει η μητέρα; Στο έμβρυο φτάνουν όλες οι ουσίες (θρεπτικές και τοξικές) που η μητέρα βάζει στο σώμα της, μέσω του πλακούντα. Οι τοξικές ουσίες διεισδύουν πιο εύκολα από τον πλακούντα στο αίμα και στη συνέχεια στον εγκέφαλο του εμβρύου παρά από ότι στο αίμα του ενήλικα και στη συνέχεια στον εγκέφαλο του, έτσι οποιαδήποτε ουσία περνάει μέσω του πλακούντα στο έμβρυο περνάει σε σημαντικές ποσότητες. Στο έμβρυο υπάρχει μεγαλύτερη ροή αίματος προς τον εγκέφαλο από ότι στους ενηλίκους και επειδή ο εγκέφαλος του εμβρύου είναι λιγότερο αναπτυγμένος από του ενήλικα οδηγεί σε πιο γρήγορη και πιο πλήρης έκθεση του εγκεφάλου στην ουσία. Επίσης λόγω του χαμηλού μεταβολισμού του ήπατος του εμβρύου, αυτό είναι πολύ πιο ευάλωτο στις τοξικές παρενέργειες της κάθε ουσίας από ότι ο ενήλικας.

Μαθησιακές δυσκολίες

Στις μέρες μας καθημερινά βλέπουμε πολλά παιδάκια να παρουσιάζουν δυσκολίες μάθησης από τις πρώτες κιόλας τάξεις του δημοτικού. Οι δάσκαλοι παρατηρούν ότι κάποια παιδιά βρίσκονται σε πιο χαμηλό επίπεδο και δυσκολεύονται ιδιαίτερα στο να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις του σχολείου, ενώ οι γονείς ανησυχούν μέρα με τη μέρα περισσότερο και αναρωτιούνται γιατί το παιδί τους δυσκολεύεται, γιατί χρειάζεται τόσες ώρες να τελειώσει τα μαθήματα του ή γιατί παρουσιάζει προβλήματα συμπεριφοράς.

Οι μαθησιακές δυσκολίες είναι ένας γενικός όρος ο οποίος αναφέρεται σε μια διαφορετική ομάδα διαταραχών που εκδηλώνονται με δυσκολίες στην χρήση του λόγου, της ανάγνωσης, της γραφής, της λογικής σκέψης και των μαθηματικών.

Τα χαρακτηριστικά των μαθησιακών δυσκολιών

• Δυσκολίες στην ανάγνωση: δυσκολίες στην αποκωδικοποίηση , στις βασικές αναγνωστικές δεξιότητες με αποτέλεσμα να προκύπτουν δυσκολίες στην κατανόηση κειμένων.

• Δυσκολίες στην γραφή:
1. δυσορθογραφία - ανορθογραφία
2. δυσγραφία – κακογραφία
3. παραλείψεις, αντικαταστάσεις και προσθέσεις γραμμάτων / συλλαβών / λέξεων
4. παρατονισμός – απουσία τονισμού
5. Δυσκολίες στην σύνταξη και στην γραμματική: ελλιπής δομή προτάσεων – δυσκολίες στον εκφραστικό γραπτό λόγο
6. μη οριοθετημένος γραπτός λόγος
7. περιορισμένο λεξιλόγιο
8. ο ρυθμός γραφής είναι αργός
9. Το γραπτό τους χαρακτηρίζεται από μουτζούρες

Πρόληψη παιδικών ατυχημάτων στα σχολεία

Τα μικρά παιδιά είναι από τη φύση τους γεμάτα περιέργεια και δεν έχουν ανεπτυγμένη την αίσθηση του κινδύνου, για αυτό και είναι ιδιαίτερα επιρρεπή στα ατυχήματα. Μεγαλώνοντας, αναπτύσσουν μεν την αίσθηση του κινδύνου, επηρεάζονται όμως και από άλλους παράγοντες, όπως η ανάγκη επίδειξης, η αντίδραση στους νόμους και στις συμβουλές των ενηλίκων και η γοητεία της περιπέτειας, με αποτέλεσμα να εξακολουθούν να κινδυνεύουν από ατυχήματα. Για τους λόγους αυτούς, είναι σημαντικό να μάθουν από μικρή ηλικία να προστατεύουν τον εαυτό τους και να μην τον θέτουν σε κίνδυνο.

Από την προσχολική ηλικία, τα παιδιά περνούν μεγάλο μέρος του χρόνου τους σε χώρους εκπαίδευσης (Παιδικοί Σταθμοί, Σχολεία), με αποτέλεσμα ένα μεγάλο ποσοστό των παιδικών ατυχημάτων, να συμβαίνει εκεί καθώς και κατά την μεταφορά των παιδιών προς και από, τους χώρους αυτούς.

• Από την προσχολική ηλικία, πρέπει να μάθουμε στα παιδιά μας την σωστή οδική συμπεριφορά. Πρέπει όμως να έχουμε υπόψη μας, ότι τα παιδιά κάτω των 8 ετών, δεν έχουν την απαιτούμενη ωριμότητα για να χρησιμοποιήσουν πάντα, τα όσα έχουν μάθει. Για το λόγο αυτό, πρέπει να συνοδεύονται από ενήλικες, από και προς το σχολείο ή τη στάση του σχολικού λεωφορείου. Κρατάμε πάντα τα μικρά παιδιά από το χέρι και τα έχουμε από τη μέσα πλευρά του πεζοδρομίου. Και μη ξεχνάμε, ότι τα παιδιά μαθαίνουν παρατηρώντας, για αυτό πρέπει να τους δίνουμε το καλό παράδειγμα, ακολουθώντας οι ίδιοι τους κανόνες της σωστής οδικής συμπεριφοράς.

• Εφόσον πηγαίνουμε τα παιδιά στο σχολείο με το αυτοκίνητο, πρέπει να τους μάθουμε να κάθονται πάντα στο πίσω κάθισμα, δεμένα με τον σωστό τρόπο. Οι αντιπροσωπείες αυτοκινήτων και τα μαγαζιά με αξεσουάρ αυτοκινήτων ή παιδικά είδη, μπορούν να προτείνουν ποιο είναι το σωστό κάθισμα ή ζώνη ασφαλείας για κάθε παιδί, ανάλογα με το ύψος και το βάρος του. Πρέπει επίσης να μάθουμε στα παιδιά, να μπαίνουν και να βγαίνουν από το αυτοκίνητο, πάντοτε από την πλευρά του πεζοδρομίου. Επιπλέον, είναι σημαντικό να εξηγήσουμε στα παιδιά ότι δεν θα πρέπει να βγάζουν το κεφάλι τους έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου γιατί εάν κάνουν κάτι τέτοιο ο κίνδυνος πρόκλησης ατυχήματος είναι μεγάλος. Στην περίπτωση που τα παιδιά πηγαίνουν με σχολικό λεωφορείο, πρέπει το ίδιο το σχολείο, αλλά και εμείς οι γονείς, να τους εξηγήσουμε γιατί πρέπει και εκεί να φοράνε τη ζώνη ασφαλείας και να προσέχουν πολύ την ώρα που μπαίνουν και βγαίνουν από το λεωφορείο.

• Αν τα παιδιά πηγαίνουν στο σχολείο με ποδήλατο ή μοτοποδήλατο, πρέπει να γνωρίζουν ότι, εφόσον βγαίνουν στο δρόμο με το δίκυκλό τους, έχουν τις ίδιες υποχρεώσεις με τα άλλα οχήματα. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να φορούν πάντα κράνος και τον απαραίτητο εξοπλισμό, κατάλληλα προσαρμοσμένο στο σωματότυπό τους, καθώς και να γνωρίζουν καλά και να ακολουθούν τους κανόνες οδικής κυκλοφορίας. Τα δίκυκλά τους να είναι σε καλή κατάσταση και σωστά εξοπλισμένα με καθρέφτες και φώτα, ώστε να φαίνονται τις βραδινές ώρες. Για να κυκλοφορήσουν στο δρόμο με μοτοποδήλατο, πρέπει να έχουν συμπληρώσει το 16ο έτος της ηλικίας τους και να έχουν προμηθευτεί την νόμιμη άδεια.

• Τα παιδιά που πηγαίνουν με τα πόδια στο σχολείο πρέπει να φορούν ανοιχτόχρωμα ρούχα ή ρούχα με ένθετο ανακλαστικό υλικό, για να διακρίνονται από τους διερχόμενους οδηγούς, ειδικότερα το βράδυ.

• Στην έξοδο όλων των σχολείων, πρέπει να υπάρχει προστατευτικό κιγκλίδωμα, ώστε τα παιδιά να μη μπορούν να βγουν απευθείας στο δρόμο.

Πώς να τοποθετείτε το μωρό σας στο στήθος για να θηλάσει – Μέρος Β

Τι πρέπει να αποφύγει η μαμά να κάνει κατά την τοποθέτηση του μωρού της στο στήθος;

Αποφεύγει:

• Να «κυνηγάει» το μωρό με το στήθος της. Το μωρό πηγαίνει προς το στήθος, όχι το ανάποδο.
• Να ανεβοκατεβάζει το στήθος της πάνω κάτω στα χείλια του μωρού. Χρειάζεται υπομονή και ήπιοι χειρισμοί.
• Να υποστηρίζει το στήθος της με τα δάχτυλα βαλμένα με επιφανειακό τρόπο, πολύ κοντά στη θηλή, σα να κρατάει τσιγάρο.
• Να μην υποστηρίζει καθόλου το στήθος της με το ελεύθερό της χέρι.
• Να επιλέγει κουραστικές θέσεις για την ίδια ή να κάθεται στραβά. Κατά τον πρώτο καιρό το μωρό μπορεί να βρίσκεται πάνω από δέκα ώρες την ημέρα στο στήθος. Φανταστείτε τα προβλήματα στη μέση της μαμάς αν δεν κάθεται σωστά για τόσες ώρες κάθε μέρα.
• Να προσπαθεί κατεβάζοντας το πιγούνι του μωρού με το ζόρι να ανοίξει το στόμα του. Τίποτα δεν επιτυγχάνεται στα μωρά με το ζόρι.
• Να προσπαθεί να φέρει το μωρό στο στήθος πιέζοντας έντονα το πίσω μέρος από το κεφαλάκι του. Αυτό είναι πολύ ενοχλητικό για το παιδί, που αντανακλαστικά τεντώνεται, «παλεύει» και απομακρύνεται από τη μαμά.
• Να βάζει το στήθος στο στόμα του μωρού και όχι το μωρό στο στήθος.
• Να βάζει το μωρό στο στήθος χωρίς να έχει εκείνο ανοίξει καλά το στόμα του.
• Να μην σπρώχνει σταθερά το μωρό στο στήθος τη στιγμή που το στόμα του ανοίγει περισσότερο.
• Να έχει τη μύτη του μωρού βαθιά μέσα στο στήθος αντί για το πιγούνι του. Στην περίπτωση αυτή η όλη στάση του μωρού είναι λάθος και πρέπει να γίνει επανατοποθέτηση – συνήθως το μόνο που χρειάζεται είναι να κρατήσουμε το παιδί χαμηλότερα, οπότε αμέσως απελευθερώνεται η μυτούλα του.
• Να κρατάει με το δάχτυλο το στήθος μακριά από τη μύτη του μωρού. Στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων το μωρό μπορεί να αναπνέει με τη μυτούλα του πολύ κοντά στο στήθος. Εάν η μύτη αποφραχθεί, ακόμα και άρρωστα μωρά θα αντιδράσουν τεντώνοντας το κεφάλι με δυσφορία. Στην περίπτωση αυτή η όλη στάση του μωρού είναι λάθος και πρέπει να γίνει επανατοποθέτηση του παιδιού – συνήθως προς τα κάτω και χαμηλότερα.